Home



De meeste van deze gedichten zijn opgenomen in de bundel VUILE WAPENS SCHONE HANDEN. Als je de bundel hebt, zul je zien dat ik er nog wat aan gesleuteld heb voor de uitgave. De hieronder staande versies zijn dus de oorspronkelijke versies en moet ik nog vervangen door de definitieve.
Ga naar pagina 1 / Ga naar pagina 3 / Ga naar pagina 4

Hieronder de meest recent toegevoegde gedichten. Recentste bovenaan.

Oud papier
Wat bleef...
De stemming
De tanden van de beambte
In opdracht
Het opbouwen van schuld




Oud Papier

Er valt weer een rapport van een geleerde te lezen
We horen dat hij schrijft dat grote twijfels zijn gerezen

Gaat er wat veranderen? 't Is vernietigend als bommen!
Zoveel cijfers en feiten, en tabellen en sommen

De minister zal wel zeggen dat er iets aan wordt gedaan
Een laaggeplaatste krijgt de bons en dan een betere baan

Of nog niet eens dat! Het is slechts voor 't oud papier
Alleen maar weer beloftes, zo maakt men goede sier

De minister speelt met termen, en bedankt de geleerde
dat hij 't functioneren heeft verbeterd, zich niet tegen hem keerde

En als dan na een tijdje weer de woede is gesust
iedereen 't is vergeten, en iedereen gerust

De minister en de geleerde, zij geven elkaar de hand
We zijn weer in een tijdperk van ware vrede aangeland!


Joke Kaviaar 6 augustus 2010



Wat bleef...

Voor wie ergens alles achter zich liet
Wat er nog was
Vader, moeder?
Een massagraf?
Een hut, een dorp?
Verbrandde resten?
Een stukje land, het graan,
een geit?
Stukgeschoten bruggen
Het dreunen van de nacht
Flarden van kruitdamp

Voor wie alles ergens achterliet
Herinneringen aan toen
Een lang verschoten verleden
dat vertrouwd was
Het zinderen van de grond
Hoe de zon onderging
Waarvandaan de wind kwam
De taal die iedereen sprak,
verstond en begreep
en
het delen van de rijst

Voor wie ergens alles achter zich liet
Gekomen is naar een belofte
van schamel spaargeld
Te voet over een hel van bergen
Wadend in hoge sneeuw
Door elkaar geschud
in het duister
Gekropen door
doornig struikgewas, en zo
bereikte een grens aan het weggaan

Voor wie alles ergens achterliet
maar niet
De schrik van een knal
Bezweet ontwaken
Omkijken, sluipen, verbergen
Dat is er nog
Niet alleen in dromen

Zie, een hart kan men verliezen
voor de liefde, voor de hoop,
Maar verliezen kan men nooit
de haat, de razernij
Geen drank, pillen of drugs,
niets brengt verlossing
Alleen de dood

Voor wie ergens alles achter zich liet
die achtervolgd door die gedachte
dat het achterlaten van 't leven
nog alles is dat overblijft

Voor wie alles ergens achterliet
behalve die sporen
Verloren raken die nooit
Nog altijd geen horende oren

Voor wie ergens alles achter zich liet
is ook hier geen verlichting
Geen verlichting van de angst
die mee is getrokken
Geen verlichting van de waanzin
die achterna is gekomen

Voor wie alles achter zich dacht te hebben gelaten
is vooral het vechten meegekomen
naar een land waar vrede zou heersen
De belofte werd bedrog en
voortgezet wordt onopgemerkt
de oorlog tegen hen, en wij

Wij tekenen ervoor


Joke Kaviaar 3 augustus 2010



De stemming

Er zijn er die moorden
uit overtuiging
Een reden hebben zij niet
Wel een boek of geschrift bij de hand
waarin beschreven staat
op welke wijze de reine daad
dient te worden uitgevoerd

De executie, zo zeggen zij,
vindt plaats met instemming
van een bevoegd heer

En zo raken velen overtuigd
van de juistheid en de eerlijkheid
van het stelen van de vrijheid
en van het nemen van levens
Zij stemmen met alles in
dat voorgeschreven wordt
en laten zich ermee vermaken

Er zijn er die sterven
door die overtuiging
Spijt hebben zij niet
van 't verlangen naar vrijheid
dat in geen enkele staat
wordt toegestaan,
moet worden bevochten

De revolutie, zo weten zij,
krijgt nooit toestemming
van een bevoegd heer


Joke Kaviaar, 2 augustus 2010



De tanden van de beambte

Als een overheidsdienaar glimlacht
wanneer hij namens zijn baas het woord voert,
dan liegt hij
Zijn lippen laten wel zijn blinkende tanden zien,
maar dat is reclame

We ruiken niet
de tong die de konten heeft gelikt
We horen niet
het verzwijgen van de opstand,
neergeslagen in zijn baas' opdracht
door collega's van hem die
geen naam hebben, laat staan gezichten,
alleen nummers en maskers

En zo zien we de n na de andere beambte verklaren
in full color op breedbeeld televisie
namens de staat
dat er niet geslagen is
dat er niet geschoten is
dat de camerabeelden helaas
verloren zijn gegaan
Dat het slachtoffer erom gevraagd heeft

Een gezagsdrager treft nooit blaam
Die is aan de naamloze dode of
aan iemand die je niet mag zien staan

Telkens weer die wetmatige regels in de krant
Vette inktkoppen die druipen van bloed:
'Er is niets aan de hand'
Maar wordt er eens terug geslagen,
gespuugd, gescholden, gejoeld,
dan kan niet vaak genoeg
de band worden terug gespoeld

En weer liegt de ambtenaar in staatsnaam
als hij glimlacht en stelt:
'Tot geweld hebben alleen wij het recht'


Joke Kaviaar 31 juli 2010



In opdracht

Als kind tekende ik al hokjes
Vierkante hokjes, langwerpige hokjes
Grote hokjes, kleine hokjes
Ik verbond ze allemaal met elkaar,
een aaneenvlechting van denkbeeldige
ruimte, tweedimensionaal
Ik stelde me voor dat het
huizen zouden zijn, ontworpen door mij,
voor mensen om in te wonen

Mijn moeder vertelde trots
aan ieder die het horen wilde
dat haar zoon talent had en mijn vader,
die klopte zich op de borst
en riep vanaf 't balkon
hij die een eerzaam arbeider was, zo meende hij,
nooit zijn taak verzaakte en
menig steen op steen metselde
'Mijn zoon, die wordt architect!'

En zo kwam het, dat ik
ging studeren en zo leerde ik dat ik
kon bepalen hoe groot die hokjes
mochten worden, in het echt! En
hoe hoog, wat een dimensies! En
dat die hokjes kamers werden
en dat ik er deuren en ramen in
moest tekenen, want de poppetjes,
die moesten wel er in en er uit kunnen,
wanneer zij dat wilden

Toen kwam deze opdracht
Ik was reeds lang afgestudeerd
In mijn naam werd al menig
appartementencomplex, ziekenhuis,
winkelcentrum en kantoorkolos
neergezet, door mannen als mijn vader,
die precies deden wat de tekeningen
voorschreven, hun leven lang
Dit wordt mijn meesterwerk
Nog nooit tekende ik zoveel kleine hokjes en
deuren en ramen, lange gangenstelsels,
ingenieus met elkaar verbonden

Mijn opdrachtgever heeft mij verzekerd
dat mijn naam hiermee vereeuwigd zal worden,
gegraveerd in een plaquette aan de muur
die het gebouw omringt, opgedragen aan de
poorten die vanuit de controlekamer
worden bediend, en de bewoners, die
zullen me dankbaar zijn, zo verzekerde
men mij, want hun veiligheid zou
gewaarborgd worden door de vele camera's
en de zware deuren en sloten

En we dronken champagne bij
het slaan van de eerste paal,
het leggen van de eerste steen en
meer champagne bij de ingebruikname en
zo is het gekomen dat ik
deuren heb getekend die alleen
van buiten open kunnen, dat ik
de bewoners tot verblijf heb gedwongen

Nu blijkt dat die mensen mij niet
dankbaar zijn, kan ik niet anders doen dan
verwijzen naar de staat, mijn opdrachtgever,
en naar mijn bankrekening.


Joke Kaviaar 19 juli 2010



Het opbouwen van schuld

Wat is het dat zo
snijdt, als een scherp mes?
Dat wonden nalaat die
je eerst niet voelt?

Je merkt het pas
als je bloed ziet,
druppels die het
zwijgen toe doen

langs de randen,
schoon, ongerafeld
Zou het stoppen, vanzelf,
zonder naald en draad?

Het lemmet, haar lengte,
zegt dat dan niets?
Verraadt het niet toch
haar ware aard?

Het zoeken moe, laat ons
't antwoord op de vraag
maar rusten, neem de vliegen
en de stank voor lief

Ook zelf betalen we
met dat mes, steken
het in ons buidel,
onze littekens, en

Het is nooit genoeg


Joke Kaviaar 18 juli 2010





back to begin
Home