Home




Bert Herka


Niet om aan te zien

Wat ik zojuist in mijn logboekje noteerde...

31 januari 2006.


Niet om aan te zien: de reportages over buitenlandse gezinnen die hier al jaren verblijven en zullen worden gedeporteerd naar het land van herkomst; het land waar ze in levensgevaar verkeerden en zullen verkeren bij terugkomst. Een meisje uit Holten, 14 jaar, puike leerling, een landgenote om trots op te zijn moet terug naar Afghanistan. Haar moederland waar ze vlak voor haar ogen mensen gemarteld zag worden. In een gebied zo gevaarlijk dat de Nederlandse regering weifelt over de inzet van zwaar bewapende soldaten. De schoolklas van het meisje is in ontreddering. Ik zie geŽmotioneerde verontwaardigde jonge mensen en ongeloof, vooral ongeloof.

Hoe kan dit bestaan?

En het gaat maar door, onlangs weer een jonge meid, jaren geleden gevlucht uit een of andere hel. Een fantastische VWO leerling.
Waar haar klasgenoten bij waren werd ze uit de schoolbank gehaald en overgebracht naar een "uitzetcentrum", een half jaar voor haar examen waarvoor ze ongetwijfeld glansrijk geslaagd zou zijn. Haar klasgenoten waren ontzet, in de vrieskou bivakkeerden ze in een kooi, hun verbijstering omzettend in solidariteit met hun geliefde vriendin en medeleerling. Het zijn geen incidenten; deze van staatswege gelegitimeerde razzia's zijn aan de orde van de dag!

Hulde aan de verantwoordelijken: VVD - CDA - D'66 politici, "onze" regering waarvoor ik me als mens de kromme tenen uit mijn schoenen schaam. Grootste beul en doerak is de Minister van Deportatie Rita Verdonk. Welk een blijde dag zal het zijn als haar ijzige hart door Moeder Natuurs bliksem wordt getroffen of liever nog: dat zij wordt gedeporteerd naar de hel met 'onze jongens' in haar kielzog.

Gegroet, Bert Herka, Appingedam