Home


Astrid Essed


Lees ook: Impressie van een picketline / Kamp Schiphol Oost

Volledige lijst nederlandse asieladvocaten op de website van asieladvocaat M. Collet
Lijst artikelen van Astrid Essed elders op het web (laatste update: 3-5-05)

Het sprookje van de tolerante Nederlandse samenleving en de humane asielwetgeving

Zoals de meeste lezers ongetwijfeld bekend zal zijn is het internationale imago van Nederland als een tolerante en gastvrije samenleving ernstig geschonden door het groeiende anti-moslimklimaat, dat meer en meer gestalte heeft gekregen na de WTC-aanslagen van 11 september 2001.

Hiervan was in het byzonder sprake na de moord op van Gogh met als direct gevolg meer dan 194 terroristische aanslagen op Kerken, moskeen en islamitische scholen.
Opvallend is echter, dat zowel in het buitenland als in grote delen van de Nederlandse samenleving nog steeds de mythe opgeld doet, dat er in Nederland sprake zou zijn van een strenge, doch rechtvaardige en humane asielwetgeving, hetgeen genendele het geval is.

A) Controversiele regelingen in de asielwetgeving voor het aantreden van minister Verdonk

Hoewel de maatregelen van de dd 27-5 aangestelde minister Verdonk van Vreemdelingenzaken en Integratie de basis hebben gelegd voor ernstige schendingen van de mensenrechten van grote groepen asielzoekers is het van groot belang er in dit kader op te wijzen, dat reeds voor de komst van Verdonk de Nederlandse asielwetgeving werd gekarakteriseerd door een aantal ernstige schendingen van het Internationaal Recht.

1. Versnelde asielprocedures:

In 1994 werd de AC procedure ingevoerd, een versnelde procedure, waarbij de IND ambtenaren [Immigratie en Naturalisatie Dienst] de bevoegdheid kregen binnen 48 werkuren [in de praktijk meestal drie dagen] middels twee gesprekken met de asielzoeker te beslissen of een asielaanvraag werd verworpen of toegevoegd aan de reguliere asielprocedure waarbij sprake was van een uitgebreid onderzoek, dat kon varieren van een aantal weken tot langer dan een jaar.

Hoewel de AC procedure oorspronkelijk slechts bedoeld was om duidelijk ongegronde aanvragen af te wijzen, wordt deze sinds 2002 gebruikt bij de afhandeling van zo'n 60 procent van alle aanvragen, waarbij eveneens sprake is van aanvragen van mensen, die zijn gevlucht uit onveilige landen of gebieden.

Gezien tegen het licht van de zeer snel genomen beslissingen en het feit, dat de rechtmatigheid van de beslissingsgronden niet te controleren zijn door het verbod op de aanwezigheid van een advocaat tijdens de gesprekken [raadpleging van een advocaat voor, na en tijdens de gesprekken is wel toegestaan] is het gevaar groot dat mensen teruggestuurd worden naar onveilige landen en gebieden, hetgeen streng verboden is volgens het Internationaal Recht.

2. De behandeling van kinderen

Eveneens zorgwekkend is in dit verband de behandeling van niet door volwassenen begeleide minderjarige asielzoekers, in het bijzonder kinderen onder de twaalf jaar.
Volgens de VN-Conventie van de Rechten van het Kind, die Nederland in 1995 heeft geratifieerd, heeft ieder kind recht op speciale zorg en bescherming, in het byzonder van Staten en hun instellingen.

Ondanks deze intermationale verplichtingen verklaarde de Raad van State in februari 2002, dat de Conventie niet van toepassing was op kinderen van ouders, die op grond van de Nederlandse Vreemdelingenwet geen verblijf in Nederland werd toegestaan.

Deze evidente schending van de internationale humanitaire normen inzake de rechten van het Kind brengt met zich mee, dat 30 procent van de niet-begeleide minderjarige asielzoekers belandt in een AC-procedure ondanks hun internationaalrechtelijk-beschermde status als kind.

Niet alleen is het in dezen evident, dat alle kinderen onvoorwaardelijk toegang dienen te krijgen tot de reguliere asielprocedure vanwege hun kwetsbare positie als onbegeleid kind in een vreemd land, daarenboven hebben zij recht op speciale bescherming zoals de aanwezigheid van een advocaat bij iedere ondervraging door de IND en een goede medische en persoonlijke begeleiding.

Hoewel er inderdaad sprake is van juridische begeleiding door de landelijke jeugdbeschermingsinstelling voor minderjarige vluchtelingen NIDOS is een en ander slechts van toepassing op kinderen, die ernstig getraumatiseerd zijn. Evident is, dat hierdoor slechts de rechten van een beperkte groep kinderen beschermd worden.

3. Schending van de elementaire levensbehoeften van asielzoekers

Een andere ernstige schending van de rechten van asielzoekers vloeit voort uit het feit, dat zowel asielzoekers, die in beroep zijn gegaan tegen hun eerste afwijzing in de AC-procedure als zij, die zijn toegelaten tot de reguliere asielprocedure op basis van een nieuwe [tweede]aanvraag, geen aanspraak kunnen maken op de meest elementaire basisvoorzieningen zoals onderdak en sociaal-medische voorzieningen, tenzij zij te ziek zijn om te reizen naar hun land van herkomst of ouder[s] zijn van een kind onder de leeftijd van een jaar.

Nog afgezien van de aperte inhumaniteit is een en ander in strijd met het Internationale Convenant betreffende Economische, Sociale en Culturele Rechten, waarin wordt benadrukt ''het recht van iedereen op een adequate levensstandaard voor zichzelf en zijn gezin, inclusief voldoende voedsel, kleding en onderdak'' , ongeacht de status van de desbetreffende groep.

Ondanks echter een groot aantal protesten van zowel Nederlandse als internationale religieuze en mensenrechtenorganisaties zoals o.a. de Nederlandse Raad van Kerken, Vluchtelingenwerk, Amnesty International en de internationale mensenrechtenorganisatie Human Rights Watch heeft de Nederlandse regering zich niet bereid verklaard bovenstaande maatregelen te herzien of aan te passen, met alle humanitaire consequenties van dien.

B) Het terugkeer-beleid van minister Verdonk als ernstige schending van het Internationaal Recht

Op 27 mei 2003 werd mevrouw R. Verdonk [VVD] aangesteld als minister van Integratie en Vreemdelingenzaken.
De consequenties hiervan waren een ernstige verslechtering van de reeds bestaande asielregelgeving, hetgeen heeft geleid tot een verontrustende ondergraving van de mensenrechten en de veiligheid van een aanzienlijke groep asielzoekers.

Gebaseerd op de in november 2003 door haar uitgebrachte notitie ''Terugkeerbeleid'' besloot zij in januari 2004 tot de uitzetting van 26.000 uitgeprocedeerde asielzoekers in een periode van drie jaar met een uitzondering voor 2300 asielzoekers, die om humanitaire redenen alsnog een verblijfsvergunning kregen toegewezen.

Op 9 februari 2004 kreeg zij van een meerderheid in de Tweede Kamer steun voor haar maatregelen.
Hoewel de Nederlandse regering herhaaldelijk het veilige en humane karakter van de door minister Verdonk genomen maatregelen heeft benadrukt, blijkt uit onderstaande het tegendeel.

1. Nederlandse bureaucratie en de onveilige terugkeer-situatie:

In de eerste plaats hebben de maatregelen betrekking op een aanzienlijke groep asielzoekers, die vanwege de veelal trage en bureaucratische afhandeling van hun asielprocedure reeds jarenlang in Nederland wonen.

Het is evident, dat het bestaan van deze mensen, die middels werk, gezin en in Nederland geboren schoolgaande kinderen een sterke binding hebben met de Nederlandse samenleving door deze maatregelen geheel wordt ontwricht, hetgeen met name vanuit humanitair oogpunt onacceptabel is.

Ernstiger is echter het feit, dat een aanzienlijk aantal asielzoekers reeds zijn uitgezet of dreigen te worden uitgezet naar onveilige landen of gebieden, waarbij sprake is van een mogelijke bedreiging van de veiligheid en de mensenrechten van de uitgezette asielzoekers, hetgeen internationaalrechtelijk verboden is, nog afgezien van de aperte inhumaniteit in dezen.

Dit heeft in het bijzonder betrekking op Somaliers en Afghanen, aangezien het in grote delen van beide landen sprake is van een onveilige situatie, grotendeels veroorzaakt door burgeroorlogen, twisten tussen krijgsheren en het ontbreken van een sterk en adequaat centraal gezag.

De onveilige situatie van bovengenoemde landen is bevestigd in diverse rapporten van zowel de VN-Hoge Commissaris van de Vluchtelingen, de Nederlandse ex-premier Lubbers als de Secretaris Generaal van de VN, Kofi Annan.

Er is echter eveneens sprake van een groot veiligheidsrisico voor andere groepen asielzoekers zoals Liberianen en Tsjetsjenen vanwege de zorgwekkende mensenrechtensituatie in hun land, hetgeen grotendeels wordt veroorzaakt door de aldaar aanwezige oorlogssituatie.
Niet alleen echter vindt de uitzetting van Liberianen en Ttsjetsjenen nog steeds doorgang ondanks de apert onveilige situatie, tevens snijdt de oplossing van minister Verdonk om Tsjetjenen uit te zetten naar Rusland in plaats van naar het onveilige Tsjetjenie, geen enkel hout.

In de eerste plaats is de mensenrechtensituatie in Rusland eveneens zeer zorgwekkend, in de tweede plaats is er zowel van de kant van de officiele Russische politiek als van de kant van het publiek sprake van sterke anti-Tsjetseense sentimenten, hetgeen eveneens een expliciete bedreiging is voor de veiligheid van de naar Rusland teruggestuurde Tsjetjenen.

2. De Nederlandse verplichting tot het handhaven van het verbod op refoulement

Met het terugzenden van asielzoekers naar onveilige gebieden is er van de kant van de Nederlandse overheid niet alleen sprake van een inhumaan beleid, daarenboven schendt zij in ernstige mate het verbod op refoulement, hetgeen impliceert het stricte verbod tot het terugzenden van mensen naar landen of streken waar hun veiligheid wordt bedreigd.
Dit verbod op refoulement is internationaalrechtelijk vastgelegd in artikel 3 van de Europese Conventie voor de Bescherming van Mensenrechten en Fundamentele Vrijheden, artikel 33 van het VN-Verdrag betreffende de Status van Vluchtelingen en in de VN Conventie tegen Marteling.

a. Betreffende Somalie

Ondanks het feit, dat het Europese Hof in Straatsburg reeds een aantal keren het terugsturen van Somaliers heeft verhinderd en het een aantal keren is voorgekomen, dat Somaliers werden gearresteerd na aankomst in Somalie, heeft de Nederlandse regering tot nu toe geweigerd het uitzettingsbeleid tav Somalische asielzoekers te wijzigen.

b. Afghanistan en Liberia:

Verbijsterend is eveneens de argumentatie van minister Verdonk ter verklaring van het feit dat zij ondanks haar erkenning van de onveilige stuatie in grote delen van Afghanistan en Liberia, toch haar uitzettingsbeleid tav deze groepen voortzet, aangezien zulks eveneens gedaan wordt door andere Europese landen.

Kennelijk huldigt zij het fundamenteel-verkeerde standpunt, dat ernstige schendingen van het Internationaal Recht zijn toegestaan wanneer zij eveneens door andere landen worden gepleegd, hetgeen in strijd is met het internationaalrechtelijke grondprincipe, dat de ene gepleegde illegale daad niet mag worden beantwoord of nagevolgd door een andere illegale daad.

Gezien haar positie als minister van Vreemdelingenzaken, die verantwoordelijk is voor de handhaving van het welzijn en de mensenrechten van asielzoekers in Nederland, is dit door haar geventileerde standpunt in hoge mate veroordelenswaardig.

3. Nederlandse protesten:

Gezien tegen dit licht is het dan ook niet verbazingwekkend, dat deze door minister Verdonk genomen maatregelen leidden tot ernstige Nederlandse protesten, niet alleen van de kant van de Nederlandse vluchtelingen, kerkelijke en mensenrechtenorganisaties alsmede van de kant van de klein-linkse Nederlandse partijen en de progressieve vleugel binnen de PvdA, maar ook van de kant van de meerderheid van het Nederlandse publiek, dat met name verontwaardigd was vanwege de uitzetting van grote groepen asielzoekers, die gedurende een aanzienlijk aantal jaren in Nederland hadden gewoond en gewerkt en zo hun bijdrage geleverd hadden aan de Nederlandse economie.

Ten gevolge van deze maatregelen kwamen eveneens een groot aantal Nederlandse gemeenten in conflict met minister Verdonk, aangezien de uitgeprocedeerde asielzoekers geen aanspraak meer konden maken op basisvoorzieningen zoals onderdak, voedsel en medicijnen, hetgeen niet alleen in strijd is met de bestaande internationale verdragen, maar eveneens de gemeenten in de gecompliceerde positie plaatste hetzij de maatregelen van minister Verdonk te negeren [bestuurlijke ongehoorzaamheid] en te voorzien in alternatieve basale noodvoorzieningen hetzij gehoor te geven aan deze evident inhumane overheidspolitiek.

Een van de voornaamste critici van de maatregelen van minister Verdonk is de voormalige Nederlandse minister van Ontwikkelingshulp, voorzitter van de V.O.N. [Vluchtelingen Organisaties Nederland] en de huidige Speciaal VN-gezant voor Darfur, Jan Pronk, die de maatregelen van Verdonk bestempelde als deportaties.

Hoewel in dezen geen sprake was van een vergelijking met de Tweede Wereldoorlog, hetgeen de heer Pronk ook duidelijk heeft benadrukt, is er naar mijn mening sprake van een terecht gebruik van de term deportaties, gezien tegen het licht van de massale uitzettingen en de onveilige situatie in een aantal landen van herkomst, hetgeen een ernstig gevaar kan inhouden voor de uitgezette asielzoekers.

Het wekt echter geen verbazing, dat deze door Pronk gebruikte terminologie leidde tot een conflict met minister Verdonk, die eiste dat hij zijn woorden terugnam, waarop hij echter niet inging.

C) Morele standaard

Nog afgezien van haar asielbeleid, dat in belangrijke mate in strijd is met het Internationaal Recht heeft mevrouw Verdonk recentelijk de publieke aandacht getrokken met haar controversiele uitspraak, die getuigde van begrip voor de 43 jarige automobiliste, die op 17-1 een 19 jarige Marokkaanse jongen heeft doodgereden, die kort daarvoor haar tas had gestolen. Hoewel het evident is, dat straatroof als misdrijf strafrechtelijk vervolgd dient te worden, is het uiteraard niet toegestaan in een achtervolgingspoging een ongeoorloofd risico te nemen met het leven van een menselijk wezen door zonder een goed zicht op de verkeerssituatie achteruit te rijden, hetgeen door de advocaat van de vrouw is bevestigd.

Echter, nog afgezien van het feit, dat een minister zich gedurende een justitieel onderzoek behoort te onthouden van verdere opmerkingen dienaangaande heeft zij met de door haar gemaakte opmerking een impliciet pleidooi gehouden voor eigenrichting, waarvan sprake is bij buitenoproportionneel gebruik van geweld zonder zelfverdediging.

Bovendien had het getuigd van verantwoordelijkheidsgevoel, wanneer zij zich vanuit haar andere functie, namelijk als minister van Integratie, had onthouden van enig commentaar aangezien haar opmerking slechts heeft geleid tot een verdere polarisatie van de verhoudingen tussen autochtone en allochtone Nederlanders, die reeds sinds de moord op van Gogh ernstige vormen had aangenomen en opnieuw werd aangewakkerd door de tragische dood van de 19 jarige Marokkaanse jongen.

D) Respect voor elementaire mensenrechten:

Gezien tegen het licht van bovenstaande is het dan ook in hoge mate aan te bevelen, wanneer minister Verdonk in haar uitspraken niet alleen getuigt van respect voor het recht op leven van ieder menselijk wezen, ongeacht een al dan niet aanwezig crimineel verleden [artikel 3, Universele Verklaring van de Rechten van de Mens], maar met name haar asielbeleid zou willen aanpassen aan een van de meest cruciale principes van de internationale mensenrechten en vluchtelingenverdragen, dat iedere asielzoeker of vluchteling het fundamentele recht heeft op een veilige woonplaats en dat niemand mag worden uitgezet naar een land of gebied, waar zijn veiligheid en mensenrechten bedreigd worden.

Astrid Essed
(Dit artikel werd eerder (in het engels) gepubliceerd in Al-Jazeerah)

Impressie van een picketline / Kamp Schiphol Oost

(geschreven n.a.v. protest picket op 8 nov. 2005 bij herdenking van de 11 slachtoffers van de brand in 'uitzetcentrum' Schiphol Oost. Bij deze herdenking, voor nabestaanden, waren Verdonk en Donner aanwezig.)

Het protest was georganiseerd door de Initiatiefgroep ''Stop de Hypocrisie'' en er hebben in het geheel ongeveer vijftien mensen aan deelgenomen, hetgeen met name te wijten was aan het feit, dat een en ander pas op het laatste moment georganiseerd kon worden, aangezien nog niet alle byzonderheden rond de herdenkingsdienst bekend waren

Aankomst:

Het was opvallend, dat wij, toen wij naar het herdenkingsgebouw liepen, reeds de aandacht van een groep ''duur'' geklede mensen trokken, die eveneens naar de herdenking togen
Een interessant detail is verder, dat eveneens de heer Nazarski, directeur Vluchtelingenwerk, aanwezig was.

Een groot schandaal vond ik overigens het feit, dat de overlevenden, voor wie de zorg, blijkend uit berichten van diverse herkomst, zeer te wensen overlaat [nog afgezien van het feit, dat zij wederom zijn overgebracht naar detentiecentra met een vergelijkbaar regime en eveneens naar de Rotterdamse bajesboten, die reeds overvol waren], niet bij de herdenkingsdienst aanwezig waren.

Picketline:

De aankomst bij de picketline was verwarrend en aangrijpend
Enerzijds was de politie en pers reeds aanwezig en bekroop mij het bij mij immer aanwezige demonstratiegevoel ''als alles maar goed verloopt'', anderszijds natuurlijk het verdriet om de slachtoffers en het medeleven met de overlevenden [uiteraard eveneens de bewakers en andere hulpverleners, die in het ziekenhuis beland zijn en zeker diegenen, die hun leven gewaagd hebben ter redding van hun medemensen].

Een en ander werd ook nogeens verbonden met het feit, dat ik enkele mij goed bekende mensen ontmoette, waaronder een kennis, die ik enkele jaren geleden voor het laatst had ontmoet. Het is dan wel treurig, elkaar onder dergelijke omstandigheden te ontmoeten, maar ook is er weer de vreugde van de herontmoeting.

De pers:

Voor mij persoonlijk was relatief nieuw, dat ik werd benaderd door de pers, die mij, evenals enkele andere mensen, vroeg waarom ik aanwezig was en in protest. Ik hoop, dat ik hen dat enigszins heb kunnen duidelijk maken Eveneens was het interessant, dat ik werd aangesproken door iemand van de Radio Wereldomroep, die mij vroeg, mijn verhaal in het Nederlands en het Engels te doen Je merkt dan toch weer, wellicht ten overvloede dat Engels een ''vreemde'' taal is.......

Een bijkomend ''voordeel'' voor onze actie was overigens het feit, dat van de pers alleen de NOS voor de herdenking naar binnen mocht, waardoor een groot deel van de aandacht van de buitenstaande pers op ons gericht was, met name ook wanneer door een onzer een leuze werd geroepen.

Wij hadden echter reeds afgesproken het roepen van leuzen zoveel mogelijk te beperken, aangezien hier eveneens sprake was van een herdenking slachtoffers.

The prison was a death-trap! Politicians are responsible!

Indrukwekkend vond ik wel, dat een van de mede-demonstranten bij het arriveren van de nabestaanden van de slachtoffers in het Engels op toch ingetogen wijze riep; 'The prison was a death-trap! Politicians are responsible!''

Voor diegenen, die hoogstwaarschijnlijk wel Engels verstonden, maar uiteraard geen Nederlands!

Eveneens uitstekend vond ik het optreden van een der mededemonstranten, die tegenover de pers, arriverende genodigden en anderen met enige regelmaat op duidelijke, maar ingetogen wijze scandeerde :Sop uitsluiting en uitzetting vluchtelingen'' , aangevuld door een adere demonstrante, die zo nu en dan aanvulde met ''Geen mens is illegaal''.

Een minuut stilte:

Eveneens hadden wij afgesproken, wanneer het vier uur was en er in het herdenkingsgebouw een minuut stilte voor de slachtoffers in acht zou worden genomen, wij in een kring zouden gaan staan, elkaars hand zouden vasthouden en eveneens de slachtoffers zouden herdenken. Dat was een indrukwekkend moment, dat in alle waardigheid heeft plaatsgevonden.

De mevrouw uit Tjetjenie:

Indrukwekkend was eveneens het feit, dat een uit Tjetjenie gevluchte mevrouw de moeite genomen had om helemaal uit Apeldoorn te komen om bij de herdenkingsdienst aanwezig te kunnen zijn. Toen [o schande!] bleek, dat zij niet werd toegelaten tot de herdenking, sloot zij zich bij ons protest aan.

Koffie voor de demonstranten.

Een byzonder aardig en hartverwarmend gebaar vond ik het feit, dat het buffet-kantinepersoneel ons uit eigen beweging koffie en thee heeft aangeboden.

Toen een van de mede-demonstranten aan hen vroeg, of dit betekende, dat zij sympathiek tegenover onze actie stonden, luidde het antwoord, dat dit zeker het geval was, maar dat zij vanuit hun situatie uiteraard niet veel meer konden zeggen......

Wat mij betreft hadden zij reeds alles gezegd, dat gezegd kon worden, namelijk die enige twee van belang zijnde woorden`humaniteit en solidariteit.

Discriminerend politieoptreden.

Terwijl het politieoptreden tav ons als demonstranten zeer correct is geweest, was de enige dissonant het tegen twee mannen met een ´´niet-blanke´´ huidskleur vertoonde discriminerende politieoptreden.
Een en ander deed zich als volgt voor:

Tijdens de herdenking van de slachtoffers stonden er buiten twee mannen met een niet blanke huidskleur te wachten.
De politie had kennelijk na een tijdje contact met iemand van binnen en werden de mannen gecontroleerd .Rugzak open,kleding doorzocht en papieren bekeken. Zij waren aanwezig daar een exvriendin tijdens de brand was omgekomen en de familie bij de bijeenkomst aanwezig was. Wij stonden er met rugzakken en niemand maar dan ook niemand is gecontroleerd op ID of inhoud.
Een en ander vond ik buitengewoon pijnlijk en helaas al te manifest.
Eveneens bleek later, dat eveneens een mevrouw van Surinaamse origine bij aankomst met de bus op het terrein was gecontroleerd.

Rozen voor de slachtoffers:

Eveneens vond ik het buitengewoon fijngevoelig en meelevend van een van de demonstranten, elf rozen voor de omgekomenen mee te nemen en deze voor het herdenkingsgebouw neer te zetten.

Het aansteken van de kaarsen:

Een andere mededemonstrante had het byzonder attente gebaar gemaakt, elf kaarsen voor de omgekomenen mee te nemen. Het werd al enigszins donker, toen zij diverse pogingen heeft gedaan, deze aan te steken, hetgeen helaas maar gedeeltelijk lukte. Opvallend was, dat een van de kaarsen wel bleef branden.

Afloop:

Na afloop vertrokken wij met een toch zeer voldaan gevoel, dat zij althans het protest vorm mochten geven, ook uit naam van al die anderen, die vanwege omstandigheden niet aanwezig konden zijn.

Kamp Schiphol Oost:

Een voor mij buitengewoon aangrijpende en verhelderende ervaring was het bezoek aan het uitzetcentrum Schiphol. Na afloop van de picket-line ben ik nog met een van de demonstranten een kijkje gaan nemen bij het uitzetcentrum Schiphol Oost.

Mijn impressie is de volgende:

Het was 's avonds.
Het was donker.
We arriveerden, na een keer verkeerd te zijn afgeslagen, op een groot open terrein, waar de luchts wijds te zien was Alsof er geen wereld meer achter lag.

Welnu, zeker symbolisch voor de mensen, die hier gedetineerd zijn.

Voor velen IS het het einde van de wereld.

Afscheid nemen van een weliswaar zeer ongastvrije, maar relatief veilige samenleving naar een onbekende toekomst, die veelal inherent is van de gevaren. Die je daar persoonlijk loopt
Die je daar loopt, omdat je in een onveilig gebied terecht komt.
Ze hebben daar weet van, deze asielzoekers.

Helaas werden hun noodkreten door een inhumaan werkende bureaucratische ''immigratie'' machine met aan het hoofd een minister, die handelt in strijd met humaniteit en Internationaal Recht, niet gehoord

Verlaten.
Eenzaam.
Vertwijfeld.

Misschien mag ik het niet zeggen, maar de hele locatie, met een metershoog beveiligingshek, prikkeldraad, delen onder stroom, twee gigantische veiligheidshekken, groter dan de miniem lijkende barak-huisjes deed mij denken aan een kamp.

Uitermate onheilspellend.

De kamers waren volgens mijn zicht maar miniem, de veiligheidsmaatregelen tav deze wanhopigen op een gruwelijke wijze indrukwekkend.

Licht brandde in al deze op kippenhokjes lijkende kamertjes, cellen genaamd.
Wij zagen een bewaker, die wel naar ons keek, maar zo te zien niet al teveel aandacht aan ons besteedden.

Twee vrouwen in de duisternis.

Misschien kwamen zij nog enkele bloemen leggen, dacht de bewaker misschien.
Wel bleef hij naar ons kijken.
We werden echter niet gesommeerd te vertrekken.

De vrouw met de hoofddoek:

Een beeld heeft een onuitwisbare indruk op mij achtergelaten.
Uiteraard zat zij met haar rug naar ons toe. Kijkend naar een kleine soortement ziekenhuis cq vliegtuigtelevisie.
Uiteraard ben ik blij, dat zij althans deze ''afleiding'' had, maar wat een eenzaamheid.
Wat een verlatenheid.

Zo eenzaam.
Zo alleen.

Zo fragiel.
Zo verlaten.
Zo in de steek gelaten.

Zo kwetsbaar.

Ik voelde mij diep geroerd en zo machteloos, niets voor haar te kunnen betekenen.

Zo intens eenzaam moet zij geweest zijn, teruggestuurd naar wie weet wat voor gevaarlijke situatie, persoonlijk of qua oorlogs of algemene onveiligheidssituatie, dat ik het kon voelen op meer dan 100 meter afstand.
Gedumpt als een wegwerpartikel.
Dat het haar goed moge gaan.

Niemandsland:

Ik keerde terug met het gevoel, dat ik over deze anonieme vrouw wilde vertellen.
De vogels schoten over in de ruime en prachtige lucht.
De bewaker keek ons na.

Dag niemandsland.

Ik hoop op een humaner beleid, dat van mensen weer mensen maakt en geen wegwerpartikelen.

Astrid Essed


Lijst andere artikelen van Astrid Essed
nb. De lijst is niet volledig, artikelen ouder dan half december 2004, kun je met zoekopdracht vinden op
www.indymedia.nl. Voor nieuwe artikelen maak ik steeds de link aan.

Reflectie aanslagen in Londen 14.07.2005
Commentaar op persbericht Verdonk, 22.06.2005
NOSberichtgeving dd 9-6 tav terreurverdachten, 13.06.2005
Humanitair kader Wet Inburgering Buitenland , 3-5-05
Protestbrief aan minister Verdonk, 24-4-05
Reactie op Telegraaf tav een royaal Gebaar , 20-4-05
Deelname van Balkenende aan Cidi-conferentie, 13-4-05
Morele bijziendheid van Balkenende tav Israel , 29-3-05
Uitlatingen premier Balkenende nav interview, 21-3-05
Commentaar tav artikel betr Verdonk, 17-3-05
Brief aan VVD-2e Kamerfractie tav Afghanistan, 14-3-05
Het gedachtengoed van Hirsi Ali, 3-3-05
Oproep tot solidariteit tav huisvernietiging, 28-2-05
NOS berichtgeving tav Midden-Oosten, 18-2-05
De anti-terreurmaatregelen van het kabinet, 16-2-05
De mythe van de Israelische vredeswil, 2-2-05
Eigenrichting, 26-1-05
Schendingen van mensenrechten in Guantanamo, 6-1-05
De rechten van een verdachte, 14-12-04